Powieść o dorastaniu, gniewie, samotności i poszukiwaniu własnej tożsamości. Główną bohaterką jest Blanca, nastolatka wychowująca się w cieniu tajemniczego zniknięcia matki. Śledzimy jej dojrzewanie w Walencji lat 90., obserwujemy pierwsze przyjaźnie, fascynacje, bunt i próby odnalezienia swojego miejsca w świecie. Ważną rolę odgrywa również grupa dziewczyn, które podobnie jak Blanca czują się niedopasowane do otoczenia i tworzą własną, alternatywną wspólnotę.
Początek książki nie porwał mnie od razu. Przez pierwsze kilkadziesiąt stron dość długo wdrażałam się w historię i nie byłam pewna, czy całkowicie mnie wciągnie. Z czasem jednak coraz bardziej angażowałam się w losy bohaterów, a gdy fabuła nabrała tempa, nie mogłam się już od niej oderwać. Kolejne rozdziały czytałam z ogromnym zainteresowaniem, szczególnie ze względu na tajemnicę związaną z matką Blanki oraz rozwój samej bohaterki.
Najbardziej podobały mi się dwie pierwsze części książki. To właśnie tam autorka najmocniej pokazuje emocje bohaterki, jej narastający gniew, poczucie wyobcowania i skomplikowane relacje z innymi ludźmi. Szczególnie dobrze wypadają sceny dotyczące przyjaźni i młodzieńczych fascynacji, ponieważ są autentyczne i wiarygodne. Blanca nie jest bohaterką idealną, ale łatwo zrozumieć jej zachowanie i motywacje. Właśnie dzięki temu tak mocno angażowałam się w jej historię.
Trzecia część książki wyraźnie różni się od wcześniejszych. Autorka odchodzi od realistycznej narracji i pozostawia czytelnikowi więcej przestrzeni do własnych interpretacji. Choć nie wszystkie odpowiedzi zostały udzielone wprost, finał skłonił mnie do dalszych przemyśleń i rozmów o książce, co również uważam za jej wartość.
Dużym atutem powieści jest klimat. Serrano świetnie oddaje atmosferę lat 90., a jednocześnie tworzy historię bardzo uniwersalną. To opowieść o młodości, która nie jest sentymentalna ani wygładzona. Bohaterowie często są zagubieni, popełniają błędy i próbują radzić sobie z emocjami, których jeszcze nie potrafią nazwać.
Mimo że zakończenie pozostawiło mnie z kilkoma pytaniami, bardzo cieszę się, że sięgnęłam po tę książkę. Książka porusza ważne tematy, ma wyrazistą bohaterkę i świetnie oddaje emocje okresu dojrzewania. Nawet jeśli nie wszystkie elementy zakończenia były dla mnie całkowicie jasne, przez większość lektury byłam całkowicie pochłonięta historią Blanki. Co ciekawe, książka podobała mi się nawet bardziej niż „Ogród rozpaczy ziemskich”, przede wszystkim dzięki mocniej zarysowanej bohaterce i większemu ładunkowi emocjonalnemu. To powieść, która zostawia po sobie wiele refleksji i zdecydowanie wyróżnia się na tle innych współczesnych historii o dorastaniu.
Tytuł: Ogień w gardle
Tytuł oryginalny: Fuego en la garganta
Autor: Beatriz Serrano
Wydawnictwo: Znak
Data wydania: 20-05-2026
Przekład: Ewa Ratajczyk
Moja ocena: 8/10
