Cicha, melancholijna opowieść o starszym mężczyźnie, który mieszka sam w swoim domu. Jego żona przebywa w domu opieki, a on zostaje z psem – wiernym towarzyszem, który nadaje jego dniom rytm i sens. Ta codzienna bliskość, choć pozornie zwyczajna, w tej historii staje się źródłem siły i poczucia celu w świecie, który staje się coraz bardziej ograniczony.
Kiedy syn próbuje przejąć psa, by według własnego rozeznania lepiej zadbać o ojca, w zwykłej codzienności wybucha cichy konflikt. Nie chodzi tu tylko o psa – chodzi o autonomię, godność i prawo do decydowania o własnym życiu. Bohater staje wobec pytania, co jest naprawdę ważne i jak bronić tego, co daje mu poczucie sensu, gdy wszystko wokół ulega zmianom.
Narracja Lisy Ridzén jest oszczędna, delikatna i pełna empatii. Każdy gest, każda myśl bohatera mają znaczenie. To książka o prostych rytuałach, które stają się kotwicą w świecie, w którym czas płynie powoli, a samotność daje się we znaki. Symbolika żurawi odlatujących na południe wprowadza refleksję nad przemijaniem i naturalnym rytmem życia. Wszystko ma swój czas, wszystko kiedyś odchodzi, ale życie nadal trwa.
Ta powieść zostaje w pamięci nie dramatycznymi wydarzeniami, lecz emocjami i drobnymi gestami. To opowieść o starości, samotności i tym, że w relacji z drugim stworzeniem – wierności psa, wierności codzienności – można odnaleźć sens, spokój i piękno życia.
Tytuł: Kiedy żurawie odlatują na południe
Tytuł oryginalny: Tranorna flyger söderut
Autor: Lisa Ridzén
Wydawnictwo: Albatros
Data wydania: 24-09-2025
Przekład: Wojciech Łygaś
Moja ocena: 8/10
